در موزه ای معروف که با سنگهای مرمر کفپوش شده بود مجسمه ای بسیار زیبای مرمری به نمایش گذاشته بود و مردم از راه های دور برای دیدنش به آنجا می آمدند. کسی نبود که این مجسمه را ببیند و لب به تحسین باز نکند.

شبی سنگ مرمری که کفپوش تالار بود با مجسمه شروع به حرف زدن کرد و گفت:این منصفانه نیست!!!چرا همه روی من پا می گذارند تا تو را تحسین کنند؟!

مجسمه گفت:مگه یادت نیست؟!هر دوی ما در یک معدن بودیم، روزی که مجسمه ساز خواست تو را بتراشد، چقدر سرسختی و مقاوت کردی؟!

سنگ پاسخ داد: بله چون ابزارش به من آسیب می رساند ، تحمل آن همه درد و رنج را نداشتم.

مجسمه گفت: ولی من فکر کردم که به طور حتم می خواهد از من چیزی بی نظیر یا شاهکار بسازد، و حتما در پی این رنج گنجی است.

پس به وی گفتم:هر چه می خواهی ضربه بزن و بتراش و صیقل بده و درد کارها و لطمه های ابزارش را به جان خریدم و بیشتر تاب آوردم تا زیباترین شاهکار وی باشم. پس امروز تو نمی توانی دیگران را سرزنش کنی که چرا روی تو پا می گذراند و بی توجه عبور می کنند.

«رنج و سختی برای من و تو  هدایای خالق مهربان است که ما را به سوی تکامل و در خور تحسین شدن هدایت می کند.»